Ik ga zingen!!

Aanstaande dinsdag volg ik een Masterclass zang in het Parooltheater, die live mee te maken is, in het Parooltheater in Amsterdam. Lils MacIntosh, vermaard rock en jazz zangeres is mijn onortodoxe lerares. Ze wordt begeleid door Clous van Mechelen (Jantje Vos) op piano.

Ik ben excited!

Kom je kijken???

Met zingen heb ik altijd al wat gehad, maar ik heb er nog nooit echt werk van gemaakt.
Hoewel ik het altijd heel erg leuk vond, nam ik de eerste dertig jaar van mijn leven nooit les of zong ik nooit in een bandje. Wel was ik een blauwe maandag drummer, met matig succes overigens.
Tijdens mijn studententijd zette ik mijn eerste kleine schreden op het zangpad. Ik zong eens een nummertje van De Dijk mee met (het toen nog onbekende) Volumia in La Grotte du Yeti. De populaire feestapres-ski bars in de Franse Alpen, opgezet door vrienden, waar ik bedrijfsleider was. Ook zong ik nog een of twee keer in een studentengelegenheidsbandje. Het nam nooit enige vorm aan.

Na mijn studententijd zette ik een stap. Het was mooi geweest, bedacht ik me, en ik zette een advertentie in de Telegraaf: ‘Talentvol zanger zoekt dito band’.
Fake it, till you make it, moet ik gedacht hebben. Of gewoon lekker keten, dat kan ook.
Het probleem ontstond nadat ik inderdaad ingehuurd werd door een talentvolle band. Zij waren stuk voor stuk beter, gemotiveerder, professioneler en talentvoller dan ik… ;-(
Het duurde dan ook niet lang voordat de bandleider met een serieus gezicht tot me wendde….
Daarmee stierf mijn zingdroom weer een langzame dood in de vergetelheid.

Toch kon ik best zingen, zo kwam mij steeds vaker ter ore.
Ook toen ik later serieus zangles nam, verteld mijn capabele zangjuf me na een aantal leuke lessen, dat ik het beste gewoon iemand kon vinden om lekker samen mee te gaan spelen. een pianist of gitarist, en gewoon lekker zingen.
Maar het kwam er nog niet van. Druk druk druk….

Toen ik trouwde bracht ik een zelfgeschreven Nederlandse cover van Elton John’s ‘Your Song’ voor mijn kersverse echtgenote ten gehore. Een verrassingsact, onder begeleiding van vriend Menno op de vleugel. Een smashing succes, mag ik zeggen. Zelden heb ik Wien zo overmand door emoties gezien… En de complimenten daarna waren niet van de lucht! Moest ik daar niet wat mee?

Afgelopen juni zong ik, bij de lancering van het boek 'Marijn Is Klaar Met Werken' het nummer ‘Mens durf te leven’. Het was een stap uit mijn comfortzone, want ik vond het heel spannend. Onbegeleid, voor een driehonderd koppig publiek. Het klonk niet al te best, vond ik zelf. Maar menigeen complimenteerde me achteraf met het lef en ook met de zangkwaliteit. En ik vond het zo superleuk, dat het echt smaakt naar meer.
Dus trok ik wederom de stoute schoenen aan en legde aan Frank Wijn, de componist die in mijn boek voorkomt, voor om het nummer ‘Mens durf te leven’ in een eigen versie op te nemen. Met speels gemak vond hij het prima. Een eigen compositie, een eigen tekst. Dat gaan we binnenkort maken en opnemen. Wordt vervolgd!

Maar nu eerst de masterclass met Lils. Super leuk en spannend. 
Ik ga de nummers 'Big Yellow Taxi' van Joni Mitchel / Counting Crows zingen. En het nummer 'Alles is Liefde' van Blof.
Het belooft een mooi spektakel te worden, waar je als publiek bij kunt zijn en mee kunt doen als je wilt! Ik heb er zin in!!

Het Parool Theater (www.parool.nl/parooltheater)
Adres: Sint Pieterpoortsteeg 33 (zijstraat van de Nes) Amsterdam

Aanvang: 20.30 tot 23.00 uur

Kaarten: € 7,50
Reserveren: telefonisch 020 - 558 4444 of per e-mail: theater@parool.nl

Afvallen zoals Napoleon Hill het zou doen

Ik houd van uitdagingen, die zetten me aan tot actie. Een uitdaging gekoppeld aan een intrinsiek verlangen of droom werkt bij mij magisch!

Sinds een paar weken realiseer ik me dat 10 kilo lichter zijn, of eigenlijk op het gewicht uitkomen wat bij me paste toen ik 20 was (voordat mijn studententijd begon), niets minder is dan een volwaardige droom of verlangen. Dat is iets waar ik gewoon heel erg naar uit zie, en tegelijkertijd ook heel erg (onderhuids en subtiel) ontevreden over ben in mijn huidige leven. Dat vertaalt zich in minder zelfvertrouwen, minder lekker in mijn vel zitten, minder blij zijn als ik in de spiegel kijk, minder fit zijn, minder aantrekkelijk voelen, minder spontaan zijn naar anderen, minder comfortabel zijn op het strand of zwembad, minder lol en plezier hebben. En dus, minder uit mijn leven halen dan mogelijk. Ineens werd het me helemaal duidelijk dat die 10 of 12 kilo teveel gewicht die ik met me meesleep, eigenlijk een hele grote invloed hebben op mij en mijn bestaan.

Sinds ik me dat heb gerealiseerd ben ik vol gedoken in het terugbrengen van mijn gewicht naar de default stand van onder de 90 kilo. Met een vastberaden doelgerichtheid zoals Napoleon Hill het in zijn onvolprezen boek 'Think & Grow Rich' beschreven heeft.
Door het zo precies te voelen zoals ik het boven beschreven heb, is er in mijn hoofd een soort hefboom in werking getreden, waardoor ik eigenlijk geen enkele twijfel heb dat het te doen is en dat het mij gaat lukken. Dat helpt me om dat wat ervoor gedaan moet worden - want het gaat natuurlijk zeker niet vanzelf - met speels gemak klaar te spelen. Omdat het niet meer gaat om wat ik moet doen, maar het gaat om waarom ik het doe. Omdat ik me intens verbonden heb met het wenkend perspectief van het lichaam wat bij me past. En net zo intens beleef wat het nu en in de toekomst voor me betekent als ik daar niets aan doe.
Ik moet zeggen dat dat een geweldige beleving is, nu al, zonder dat het resultaat is geboekt.

Zoals gezegd weet ik dat er het een en ander voor moet doen. 
Wat ik tot nu toe doe is:

• Ik drink geen alcohol meer vanaf 1 januari (2 glaasjes uitgezonderd ergens begin januari). Het grappige is dat ik hiermee was gestopt voordat ik me dit verlangen realiseerde. Een mooie bijkomstigheid.

• Ik beperk het snaaien en snoepen tot een minimum.

• Ik gebruik geen suiker meer in koffie en thee (ook geen honing)

• Op aanraden van mijn collega Ilonka heb ik gevisualiseerd hoeveel 10 kilo eigenlijk is, met tien pakken suiker (zwaar!!). Dat geeft een mooi hefboomeffect. Dat wil ik dus niet meer dagelijks mee hoeven slepen!
  

• Ik heb mijn afvaldroom gedeeld met mijn collega’s tijdens ons weekend in Portugal. Sowieso deel ik het met steeds meer mensen, want het helpt! Het belangrijkste effect is op mezelf, dat ik er steeds meer vol in ga staan. Fascinerend vind ik het feit dat het toch een niet echt ‘cool’ ding is voor mensen. Ik merk nu ineens hoe subtiel de invloed van mensen om je heen kan zijn. Vooral mensen die zelf ook net iets te zwaar zijn, kunnen soms heel indirect afwijzend of terughoudend reageren (zou zomaar iets met eigen onzekerheid te maken kunnen hebben). Ik laat dit vrij makkelijk van me afglijden, tenslotte ben ik op een missie!

• Sinds drie weken doe ik drie keer per week Bikram Yoga. Dat is een vrij fysiek zware 90 minuten durende yoga in een ruimte die 40 graden is. Doel is om soepeler te worden en afvalstoffen uit te stoten. Je valt er ook van af. Het is een nieuwe ervaring, pittig, maar zeer bevredigend. Een hele nieuwe manier van met je lichaam bezig zijn.
  
  
• Ook loop ik een paar keer per week hard. Niet al te lang, driekwartier ongeveer, en dat gaat eigenlijk heel lekker.
  

• Ik heb een online Mentaal Dieet Plan aangeschaft, getriggerd door het feit dat het zich voornamelijk tussen je oren afspeelt hoe en wat en waarom je eet. Het heeft me een aantal mooie inzichten opgeleverd en ook wat praktische tips:

• veel water drinken helpt, en dan niet in glazen maar in een paar halve liter flesjes per dag. Bijvoorbeeld net voordat je gaat eten, wat je hongergevoel minder maakt.
• meerdere malen per dag kleine maaltijden, dus bijvoorbeeld zowel om 11 uur als om 2 uur één broodje, in plaats van een complete lunch om half één.
• tijdens het eten pas een volgende hap nemen als je mond leeg is. Zo’n open deur, maar ik betrap mezelf er continu op.
• het verschil tussen vetten, loolhydraten en eiwitten en het geheim van eiwit als brandstof als je wilt afvallen.
  

• Ook ben ik de online cursus van Psychologie Magazine ‘Denk je slank’ gestart. Ben ook hier vooral getriggerd in het mentale aspect. Hoe kun je je gedachten sturen om je eetgedrag te veranderen. Want uiteindelijk is dat toch wat je dikt maakt en houdt: wat en hoe je eet. Of zoals een trainer bij Tony Robbins ooit zei: ‘The problem is that this whole (wees naar z’n mond) bigger is than that whole (wees naar z’n achterste). ;-)

• Daarnaast heb ik me aangemeld voor het 1 kilo per week dieet van Dr. Frank, wat een enorme hit blijkt te zijn met 177.000 mensen die meedoen (en 2 tot 3000 per dag erbij). Ook bij hem draait het om eiwitten als sleutel. Ik vind het een vertrouwenwekkend verhaal en laat me er graag door inspireren.

Uit alle dingen die ik oppik en aan deelneem vorm ik mijn eigen proces. Met vastberaden doelgerichtheid. Want wat je je kunt indenken en waar je in kunt geloven kun je bereiken, zegt Napoleon Hill. En ik zie uit naar de resultaten!

Lunch assesment (in 10 vragen)

Hoe je omgaat met je lunch, geeft je verrassend veel inzicht in hoe het met je gesteld is qua werk. Je kunt er uit opmaken of je nog wel op de juiste plek zit, of je doet waar je goed in bent en of je huidige baan je droombaan is.
Simpel. Snel. Effectief:

1. Hoe vaak heb je vandaag al naar de klok gekeken voor de lunch?
2. Is de lunch iets waar je naar uit kijkt, een hoogtepunt in je dag?
3. Zie je de lunch als iets puur functioneels (‘eten moet je toch!’), of als een broodnodige onderbreking van de werkdag?
4. Sla je wel eens een lunch over?
5. Komt het regelmatig voor dat je nog niet geluncht blijkt te hebben om 14.30 u?
6. Ben je een snelle luncher, of juist lekker langzaam?
7. Lunch je vaak (veel) langer dan nodig?
8. Zie je uit naar het einde van de lunch, cq. het begin van de rest van de werkdag?
9. Eet je vaak achter je bureau terwijl je doorwerkt?
10. Weet jij wie zaagmans is?

De antwoorden:

1. Als je continu op de klok aan het kijken bent, kan het zijn dat je erg uitkijkt naar het moment dat wat je doet voorbij is. Het aantal momenten dat je dat doet, is waarschijnlijk een goede indicator om te bepalen of je toe bent aan een carrierestap. Toen ik een aantal keren als vader hielp op het kinderdagverblijf (dat was part of the deal), betrapte ik me erop dat ik elke vijf minuten op de klok keek. Ik vond het een drama….
2. Het is natuurlijk mooi als je uitkijkt naar de lunch vanuit een ‘pull’ argument. Bijvoorbeeld omdat je met collega’s bent, gezelligheid, lekker eten of wat dan ook. Erger is het als je uitkijkt naar de lunch vanuit een ‘push’. Als lunchen voor jou betekent ‘even niet werken’, dan kan dit ook een goede indicator zijn voor het verkeerde werk. Wees eens eerlijk….
3. De lunch zien als een broodnodige onderbreking van de dag kan prima zijn om nieuwe energie op te doen, even te onthaasten, te socializen en te innerlijke mens te voeden. Ook hier weer is het zaak alert te zijn op de verkeerde argumenten. Een welkome onderbreking omdat het zo verschrikkelijk is wat je doet, is een klip en klare aanwijzer voor een dramabaan.
4. Mensen die hun werk heel leuk vinden, slaan soms (of vaak) de lunch over. Gewoon omdat ze er niet aan denken en helemaal opgaan in datgene wat ze aan het doen zijn. Niet heel slim overigens, want het is goed om aan je lichaam te denken met een voedzame lunch, maar wel een teken aan de wand. Als je je werk zo leuk vind, dat je zelfs de lunch vergeet, doe je waarschijnlijk het juiste.
5. Als je om 14.30 u ineens ontdekt dat je nog niet geluncht hebt, is waarschijnlijk hetzelfde aan de hand. Je gaat zo op in wat je doet, je bent goed bezig.
6. Mensen die graag weer snel door willen met datgene wat ze aan het doen zijn, kunnen soms hele gehaaste lunchers zijn. Snel, snel, dan weer lekker door. Een goed teken dat je doet waar je passie ligt!
7. Het tegengestelde is ook waar. Mensen die hun werk eigenlijk niets vinden, en gewoon hun uren zitten te draaien om het salaris binnen te harken, zie je vaak net wat langer dan nodig aan de lunchtafel. Dralen, uitstellen, rekken. Alles om maar niet terug aan het werk te hoeven. (Heel irritant trouwens als je in shifts luncht en zit te wachten op je terugkerende collega’s). 
Deze mensen zie je ook net wat langer bij koffieapparaat, kopieermachine of prikbord staan. Geldt dat ook voor jou? Dan kan het goed zijn dat je als de sodemieter op zoek moet naar werk wat wel leuk is. Geldt dit voor je collega’s? Print deze tekst dan uit en laat het ergens slingeren. Grote kans dat ze het - ergens tijdens werktijd - uitgebreid gaan zitten lezen.
8. Als je uitkijkt naar het einde van de lunch kan dat betekenen dat je een broertje dood hebt aan dat sociale gedoe met collega’s (‘push’). Maar als je gewoon weer lekker door wilt (‘pull’) met wat je aan het doen was, dan is dat interessante informatie. Je zit waarschijnlijk op een prima plek!
9. Mensen die leuke dingen doen, hebben de neiging snel achter hun bureau een broodje te eten. Gewoon lekker doorwerken. Een signaal voor prima werk, maar gezellig met je collega’s lunchen kan ook leuk zijn.
10. Als je uitkijkt naar de lunch, kijk je waarschijnlijk ook uit naar de woensdag, de dag waarop Zaagmans de week door midden zaagt. En zie je je werk misschien als een hinderlijke onderbreking van het weekend. Time for a change?

Er zijn steeds meer mensen die ontdekken dat het hebben van een Droombaan gewoon een makkelijk haalbare realiteit is. Blijf niet zitten in werk wat niet bij je past. Doe jezelf een plezier. Doe je collega’s een lol en maak wat van je (werkende) leven. Je hebt het meest aan anderen te bieden als je iets doet waar je passie, talenten en plezier in zit. Of er nou wel of geen crisis is.

Een ontmoeting met Miles Hilton Barber

Het is natuurlijk waardevol om in zelfhulpboeken te lezen dat je zelf invloed hebt op hoe je leven eruit ziet. Maar het heeft net iets meer impact uit de mond van een blinde man van 61, die - ondanks zijn handicap - na zijn 50e in een straaljager heeft gevlogen, de Kilimanjaro heeft beklommen, powerboats heeft geraced, 250 km door de Dead Valley woestijn liep, de koudste marathon ter wereld in Siberie voltooide, 400 km met een slee over Antartica trok, bobslee records heeft gevestigd, van London naar Australie vloog in een lichtgewicht vliegtuigje, diepzee dook, en nog zo een paar dingen. Een blinde man, inderdaad. Dat is andere koek!

Het is verhaal van Miles Hilton Barber, met wie ik dinsdag het privilege had van een interview op Big Improvement Day. Wat een bijzondere man en wat een inspirerende ontmoeting!

Miles is blind vanaf zijn 21e en was ongelukkig tot zijn 50e. Hij was overtuigd dat zijn blindheid immers zijn geluk in de weg stond en hij wachtte op de medische vooruitgang, een ingreep van God, of wat dan ook om te genezen. Want dat zou de enige sleutel zijn tot geluk zijn.
Tot zijn broer, ook blind door dezelfde afwijking, zijn passie voor zeilen achterna ging en als blinde op een zelfgemaakte zeilboot de oceaan overstak. Dat zette voor Miles ook de knop om: “Niet de omstandigheden, maar hoe je mee omgaat, bepalen je leven”, realiseerde hij zich en dat was het begin van het realiseren van zijn eigen dromen.

Nu vertelt Miles aan wie het maar wil horen dat “Your attitude determines your altitude” en van hem mag je dat aannemen. Met een jeugdige onbezonnenheid en een heleboel plezier en humor, vertelt hij over zijn avonturen en vooral over zijn mindset. Begin met je dromen, niet met de omstandigheden. ‘Droom, Beslis, Plan en Houd Vol’ is Miles’ mantra om zijn dromen ook daadwerkelijk te realiseren.

Ik was geraakt door zijn simpele kijk op zaken. “Het feit dat het nog nooit gedaan is, betekent niet dat het onmogelijk is.” en “Alles wat je wilt, blijkt acheraf makkelijker dan je vooraf dacht. Het valt altijd mee. Er gaat veel meer energie naar de zorgen die we ons vooraf maken, dan aan het daadwerkelijk doen van dingen.”
Ik dacht na over mijn ogen dromen en angsten en over dat wat mijn klanten zichzelf ontzeggen. Hoe vaak laten we onszelf weerhouden door angsten voor het onbekende, angst voor falen of afkeuring door anderen. Of laten we onszelf beinvloeden door wat de mensen om ons heen denken dat hoort of mogelijk is.
Wat laat ik daardoor zelf allemaal aan mijn neus voorbij gaan? Op welke ongerealiseerde dromen ga ik daardoor terugkijken aan het einde van mijn leven? Het zette me aan het denken.

Want als een blinde zich niet laat weerhouden om met 2000 km per uur in een straaljager te vliegen, wie ben jij dan om je als werknemer neer te leggen bij een baan die je niet bevalt, of om als ondernemer bij de pakken neer te zitten door een economische crisis.
Ik heb, daar bij Miles aan tafel, de beslissing genomen om het goede voorbeeld te geven en mijn dromen te gaan realiseren.



Nog even een kort overzicht van het CV van Miles, tenminste het deel wat ie na zijn 50e heeft opgebouwd:

* First blind pilot to undertake a 55-day, 21,000 kilometre microlight flight from London to Sydney, relying on revolutionary speech-output technology (developed by Software Express) on his instruments for navigation, accompanied by his sighted co-pilot
* Man-hauling a sledge over 250 miles across Antarctica
* Completing "The Toughest Foot-race on Earth" - 150 miles across the Sahara Desert.
* Climbing to 17,500 feet in the Himalayas
* Climbing Mt Kilimanjaro and Mt. Blanc- Africa's/Europe's highest mountains
* Running the 11-day Ultra-Marathon race across China from the Gobi Desert to the Great Wall
* Completing the "Coldest Marathon on Earth"- the Siberian Ice Marathon
* Competing in the hottest ultra-marathon on earth across Death Valley California.
* Crossing the entire Qatar Desert non-stop day/night in 78 hours without sleep
* Circumnavigating 38,000 miles around the world using 80 different forms of transport
* Setting the Malaysian Grand Prix lap record for a blind driver in a 230kph Lotus
* Setting a new British high-altitude record for a tandem microlight (20,300 feet) with -55 Centigrade open-cockpit temperatures
* White-water rafting down the Zambezi River
* Completing more than 40 skydiving jumps
* Cage-diving with Great White Sharks
* First blind pilot to undertake a sortie of extreme aerobatics in a +600 MPH Hawker Hunter fighter jet with an ex-Red Arrows co-pilot
* Becoming the first blind person to do the solo kamikaze skeleton run down the 5G Olympic bob-sleigh track in Lillehammer, Norway
* First blind person to pilot a 340 BHP performance rated Zap Cat power boat in ocean time trials
* First blind aviator to break sound barrier- attaining speed of Mach 1.4/1,060 MPH during vertical climb to 50,000 feet in just 90 seconds in an English Electric Lightning fighter jet.
* First blind person to participate in a drag-racing event, driving a supercharged machine at Britain’s Santa Pod drag track.

Doe het zelf Eindejaarsgesprek

Resultaten uit het verleden geven geen garantie voor de toekomst. Ze kunnen je echter wel helpen om betere keuzes te maken, omdat ze je een hint geven waar je je grootste succes kunt boeken en je geluk kunt vinden. Neem daarom eens even de tijd om een doe-het-zelf eindejaarsgesprek met jezelf te houden (de term kwam ik tegen bij Dan Pink's blog).
Je legt er een mooi fundament mee om op basis daarvan je goede voornemens, dromen en plannen voor 2010 te formuleren.

Ik wil je graag stimuleren om dit te doen, omdat het volgens mij een cruciaal iets is tegen het einde van het jaar. En iets waar veel mensen te makkelijk overheen stappen.
Daarom als extra duwtje in de rug, verloot ik een exemplaar van het koffietafelboek 'Marijn Is Klaar Met Werken' onder de mensen die mij voor donderdag 31 december 09 de antwoorden op onderstaande vragen mailen of plaatsen als reactie op dit blogbericht! (wel ff mailgegevens erbij noteren):

• Wat heb je geleerd?
• Waarin heb je jezelf overtroffen?
• Wat kun je nu, wat je een jaar geleden nog niet kon?
• Waar ben je trots op?

• Wanneer kon je het beste gebruik maken van je talenten?
• Waarmee heb je het meest voor anderen bijgedragen?
• Wat heb je gecreëerd?
• Wat heb je over jezelf ontdekt?
• Wat gaf je de lichtjes in je ogen?
• Waar wil je meer van in het komend jaar?
• Welke drie successen heb je geboekt waarop je door wil gaan pakken?

De dag van de overvloed gefilmd

Eind dit jaar was ik op een missie: De dag van de Overvloed! Een geweldig seminar met 150 mensen en een charityfeest voor 350 mensen. Opbrengst: heel veel leuke mensen, een topdag, een topfeest, en ruim 30.000 voor allerlei verschillende goede doelen!

Bijgaande impressie werd gemaakt door de Boedhistische Omroep:

Bestemming bereikt

“Bestemming bereikt. Dat is het gevoel waarmee ik de laatste dagen rond loop. Ik heb de dingen die ik wilde doen in dit jaar af kunnen vinken. Het geeft me een rustig gevoel, bevredigend.”
Dit tekende ik op uit de mond van iemand die terugkeek op 2009. Samen met haar had ik een jaar geleden een lijstje opgesteld van haar dromen, verlangens en doelen voor 2009. Een overzichtelijk lijstje van 4 dingen. Een bergtocht organiseren. Een reis naar Amerika maken. Een interim klus scoren. Een training volgen.
En nu, een jaar later, kon ze tevreden terugkijken. Drie van de vier waren volledig geslaagd, en het vierde was gedeeltelijk gelukt. En dat was ook nog eens haar eigen keuze.
Ik realiseerde me dat ze dat fijne ‘bestemming bereikt’ gevoel alleen kon ervaren, omdat ze vorig jaar de moeite had genomen om haar wenslijstje op te stellen. Door het concreet te maken, en tussentijds het lijstje voor zichzelf top-of-mind te houden, wist ze nu precies dat het gelukt was om dat te bereiken wat ze wilde.
Als je rondloopt met een onbestemd gevoel van onbehagen, omdat je nog allerlei dingen in 2009 had willen doen die je nog niet bereikt hebt, dan kan dat komen omdat je nooit heel concreet hebt gemaakt wat je nou precies wilt. Je hebt misschien allerlei dingen bereikt, die helemaal niet zo belangrijk voor je waren. En andere dingen, die juist wel essentieel zijn voor je, kwam je misschien niet aan toe. Dat kan een gevoel geven dat je een speelbal bent van de omstandigheden.
Als je dat wilt voorkomen, is het nu een goed idee om voor 2010 heel concreet op een rijtje te zetten wat je wilt doen, zijn of neerzetten. Zodat je over precies een jaar ook kunt zeggen: ‘Bestemming bereikt!’